ΟΜΙΛΙΑ - ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΗΘΛΕΕΜ

Πανηγυρίζει ο χριστιανικός κόσμος απ’ άκρο σε άκρο της οικουμένης την κοσμοσωτήρια γέννηση του Θεανθρώπου. Οι άγγελοι αγάλλονται στον ουρανό, οι άνθρωποι πνευματικά ευφραίνονται στη γη, σκιρτά η κτίση «τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται, Χριστού τεχθέντος εκ της Παρθένου». Μοναδική στην ιστορία του κόσμου είναι η ημέρα των Χριστουγέννων.  «Επεσκέψατο ημάς εξ’ ύψους ο Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών και οι εν σκότει και σκιά εύρομεν την αλήθειαν». Αν για τον πολύ κόσμο, που πιστεύει επιφανειακά και βλέπει την Ορθοδοξία σαν μια ωραία παράδοση, το γεγονός της γεννήσεως του Χριστού είναι μέγα και συγκινεί τις καρδιές, για τον συνειδητό χριστιανό που γνωρίζει τι πιστεύει και γιατί ζει, το μυστήριο της σαρκώσεως είναι συγκλονιστικό, όχι μόνο γιατί μέσα απ’ αυτό πραγματοποιείται η άφατη κένωση του Θεού για το δικό μας πλουτισμό, αλλά κυρίως γιατί σαν διαρκές μέσα στην Εκκλησία γεγονός, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους όλων των εποχών να το βιώνουν διαχρονικά. «Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου Μαρίας. Σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο Λόγος σαρκούται». Αυτό το «σήμερον» δεν είναι λογοτεχνική έκφραση. Είναι μια πραγματικότητα. Σήμερα, μέσα στην Εκκλησία γεννάται ο Χριστός. Σήμερα μέσα σε ένα κόσμο που μαστίζεται από την βία και την τρομοκρατία, «ο ειρήνης πρύτανις προέρχεται Χριστός, ειρηνεύσαι τα σύμπαντα». Λύθηκε πια ο χρόνιος δεσμός της καταδίκης του Αδάμ. Άνοιξε ο Παράδεισος. Καταργήθηκε η δύναμη του διαβόλου. Το όργανο της αμαρτίας του ανθρωπίνου γένους, τώρα γίνεται σωτηρίας απαρχή. Πώς να μην θαυμάσει κανείς το απύθμενο βάθος του πλούτου, της αγάπης και της σοφίας του Θεού! Αγάλλεται και σκιρτά η Παρθένος Μαρία. Γεμάτη απορία και θαυμασμό ομολογεί: «Ο αχώρητος παντί πώς εχωρήθη εν γαστρί; Ο εν κόλποις του Πατρός, πώς εν αγκάλαις της μητρός;». Για να ομολογήσει στην συνέχεια: « όπου  Θεός  βούλεται νικάται φύσεως τάξις». Ζει η Θεοτόκος το «πάσαν έννοιαν εκπλήττον και συνέχον θαύμα», με πίστη. Υπακούει στο σχέδιο του Θεού και προσφέρει την ανθρώπινη φύση της  για την σάρκωση του αΰλου. Όπως στον πρώτο Αδάμ η γη έδωσε την ύλη της, χωρίς να επέμβει ανθρώπινο χέρι με μόνη την θαυματουργική  πλαστουργία των χειρών του Θεού, έτσι και στον δεύτερο Αδάμ, τον Ιησού Χριστό, η αμόλυντη και αειπάρθενη Θεοτόκος Μαρία έδωσε τη σάρκα και το αίμα της νικώντας τους όρους της φύσεως, πραγματοποιώντας την γέννησή Του άνευ ανδρός. «Άνοιξέ μας, Λόγε του  Θεού, το βραδύγλωσσο στόμα. Δώσε μας, καθώς ανοίγουν τα χείλη, λόγια γεμάτα χάρη. Φύσηξε μέσα μας την χάρη του Αγίου Πνεύματος, που κάνει ρήτορες τους ψαράδες και δίνει στους αγράμματους την δύναμη να κηρύττουν την σοφία που ξεπερνάει τον ανθρώπινο νου, για να μπορέσουμε κι εμείς με λειψή φωνή αμυδρά καν να μιλήσουμε για τα μεγαλεία της πολυαγαπημένης Σου Μητέρας».   Η Θεοτόκος είναι ένα διαμάντι πολύεδρο, που ακτινοβολεί το φως του Χριστού από κάθε του πλευρά.  Τα μάτια των Αγίων στοχαστών της εκκλησίας είναι στραμμένα επάνω του και μελετούν μία-μία όλες τις αστράπτουσες πλευρές τους. Η Θεοτόκος ανακαλύπτεται μόνο μέσα στην ζωή της Εκκλησίας. Ό,τι έχουμε για την Θεομήτορα είναι η αγιοπνευματική της πολιτεία.  Η Θεοτόκος κυοφόρησε και γέννησε τον Χριστό, «εκ Πνεύματος Αγίου».  Η Εκκλησία κυοφόρησε, γέννησε και ανέδειξε την Παναγία, «εν Αγίω Πνεύματι».   Το πρόσωπο της Θεοτόκου, υπήρξε για αιώνες η προσδοκία των εθνών.  Τα δάκρυα που έχυναν όλες οι μητέρες  των ανθρώπων ήταν ικεσία στην μεγάλη Μητέρα.  Η κάθε μητέρα κρατώντας στην αγκαλιά της το βρέφος της, ήταν μία προεικόνιση της Παναγίας Βρεφοκρατούσας.  Η Παρθένος Μαρία, μετά τον Ευαγγελισμό θα πει: «Από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί»!  Στην πραγματικότητα όμως την Θεομήτορα την  περίμεναν και την νοσταλγούσαν όλες οι γενεές και πριν από την εμφάνισή της.  Σ’ αυτήν αναφέρονται προφητικά οι στίχοι του Άσματος: «Ίδωσαν αυτήν οι θυγατέρες και μακαριούσιν αυτή βασίλισσαι και αινέσουσιν αυτήν». Η μορφή της Θεοτόκου ήταν μοναδική και ανεπανάληπτη. Είναι η κορυφαία μορφή και η πιο ψηλή κορυφή της Παλαιάς Διαθήκης, αφού μέσα στην πάλλευκη μορφή της περιέχονται σαν αμάγλαμα οι αρετές όλων των Αγίων. Σύμφωνα με τον Ιερό Νικόλαο Καβάσιλα, οι αρετές, με τις οποίες η Θεοτόκος «εκίνησε την πλάττουσαν χείρα» ήταν: «Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνος, άρνησης κακίας απάσης, άσκησης αρετής απάσης, ψυχή καθαρωτέρα φωτός, σώμα δια πάντων πνευματικόν, ηλίου φαιδρότερον, ουρανού καθαρότερον, θρόνων χερουβικών ιερώτερον». Η γέννηση του Ιησού σφράγισε οριστικά και μόνιμα τη  ζωή και την υπάρξη της Θεοτόκου και κάλυψε όλο το είναι της.  Και η «αειπαρθενία» της καθώς και  η ζωή Της, μετά την ενσάρκωση, ήταν πια μια συνεχής επαναπραγματοποίηση της Γεννήσεως. Βασιλείου Σελευκείας «Η Θεομήτωρ προς τον Μονογενή της: «Τι λοιπόν θα κάμω δια Σε; Θα σε θρέψω με γάλα ή θα σε δοξολογήσω; Θα σε υπηρετήσω ως μητέρα ή θα σε προσκυνήσω ως δούλη; Θα σε περιπτυχθώ ως υιόν ή θα προσευχηθώ ως εις Θεόν; Θα σου δώσω γάλα ή θα σου προσφέρω θυμίαμα; Τι είναι το άρρητο αυτό θαύμα, το μέγιστον; Ο ουρανός είναι ιδικός σου θρόνος και συγχρόνως ο ιδικός μου κόλπος σε βαστάζει. Ήλθες ολόκληρος εις τα κάτω χωρίς ν’ απομακρυνθείς καθόλου από τα άνω». Μαζί με τους αγγέλους και εμείς, μαζί με τους μάγους της Βηθλεέμ ας αναπέμψουμε στον υπέρ ημών ενανθρωπήσαντα Κύριο την δοξολογική μας υμνωδία: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Όσες φορές ανεβαίνουν στα χείλη μας αυτές οι δοξολογικές λέξεις, γεμίζει η καρδιά μας από χαρά και ειρήνη. Οι λόγοι του αγγέλου προς τους ποιμένες «ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ», έχουν διαχρονική σημασία, αφού πράγματι και σήμερα γεννάται για την σωτηρία μας ο Χριστός. Στο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας «ο Θεός είναι μεθ’ ημών, ορώμενός τε και μεταλαμβανόμενος». Ολόκληρη η κτίση κατά την στιγμή της γεννήσεως λαμβάνει χάρη από τον Θεό και ανυμνεί τον Δημιουργό της και μαζί της παρευρίσκονται και οι άγγελοι. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο Ευαγγέλιο της εορτής λέει: «Και ξαφνικά παρουσιάστηκε μαζί με τον άγγελο πλήθος της ουρανίου στρατιάς που δοξολογούσαν τον Θεό και έλεγαν. Δόξα ας είναι στο Θεό εν τοις υψίστοις και στη γη ειρήνη, σωτηρία για τους ανθρώπους». Είναι χαρακτηριστικός ο ύμνος των αγγέλων. Έχει έναν καθαρά δοξολογικό χαρακτήρα, όπως άλλωστε αρμόζει στους αγγέλους. Η λέξη «δόξα», καθιστά φανερό το ρόλο τους στο υπέρτατο γεγονός της γεννήσεως του Χριστού. Οι αόρατες δυνάμεις συμμετέχουνε ενεργά, όχι προσκυνώντας το Θείο Βρέφος και προσφέροντάς Του δώρα, όπως οι ποιμένες και οι μάγοι, αλλά δοξολογώντας το Θεό για τη συγκατάβασή Του στο ανθρώπινο γένος. Οι άγγελοι υμνούν την ειρήνη που ήρθε με την γέννηση του Χριστού και όχι μια υποθετική κατάσταση ειρήνης και γαλήνης που θα μπορούσε να επιτευχθεί με την διακοπή των πολέμων ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο Χριστός με την ενανθρώπισή Του ειρηνοποίησε τον άνθρωπο με τον Θεό, με τον πλησίον του και με τον εαυτό του, ακριβώς επειδή στο πρόσωπό Του ενώθηκε η Θεία με την ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος μετά την πτώση του και την έξωσή του από τον παράδεισο, έχασε την ειρήνη και την κοινωνία με τον Θεό. Τώρα με την ενσάρκωση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, δίνεται η δυνατότητα στον άνθρωπο να γνωρίσει «ιδίοις όμμασιν», τον αληθινό Θεό και να έλθει σε ουσιαστική κοινωνία μαζί Του. Επίσης διαπιστώνει κανείς, ότι αυτή η επί γης ειρήνη που κυριάρχησε στον κόσμο με την ενανθρώπιση του Χριστού, αποτελεί το κεντρικό σημείο της επιγείου διδασκαλίας Του. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός της φράσεως «ειρήνη υμίν», ως χαιρετισμός του Χριστού προς τους αποστόλους κατά την πρώτη συνάντησή τους μετά την Ανάστασή Του. Ο αγγελικός ύμνος ολοκληρώνεται με την φράση «εν ανθρώποις ευδοκία», που υποδηλώνει ότι η ενανθρώπιση του Χριστού εντάσσεται στο θείο σχέδιο για την λύτρωση του ανθρώπου. Είναι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, το προηγούμενο σχέδιο του Θεού. Η ενσάρκωση του Ιησού Χριστού δεν είναι συνέπεια της πτώσεως των πρωτοπλάστων, αλλά στη σκέψη του Θεού προηγήθηκε της πτώσεως. Δεν θα μπορούσε να θεωθεί ο άνθρωπος και να αγιαστεί η κτίση, αν δεν υπήρχε ο Θεάνθρωπος. Για τον λόγο αυτό η ενανθρώπιση, το προηγούμενο θέλημα του Θεού, είχε προγραμματιστεί ανεξάρτητα από την πτώση του ανθρώπου. Η ενανθρώπιση του Χριστού είναι το τέλος της δημιουργίας. Όλη η κτίση και ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για τον Θεάνθρωπο, γι’  αυτό και η εορτή της γεννήσεως του Ιησού Χριστού αποτελεί κατά τον ιερό Χρυσόστομο τη «μητρόπολη των εορτών». Μέγα το μυστήριο. Η παραδοξότητα του ενθέου τούτου γεγονότος υπερβαίνει κάθε έννοια. Με τα μέτρα του φυσικού ανθρώπου δεν μπορεί να εκτιμηθεί και κατανοηθεί. Οι άγιοι Πατέρες, αισθάνονται φόβο και τρόμο. Ο Ιερός Χρυσόστομος στην ομιλία του «Περί του σαρκωθέντος Χριστού», νιώθει αδύναμος να εμβαθύνει στο υπέρλογο μυστήριο: «φοβούμαι να προχωρήσω στην  έρευνα, δεν κατέχω τον τρόπο, δεν ξέρω που να στρέψω το ρυάκι του λόγου. Τι να πω. Για ποιο να μιλήσω; Βλέπω την μητέρα, αντικρίζω το παιδί, όμως τον τρόπο της γεννήσεως δεν καταλαβαίνω. Νικιέται ο φυσικός νόμος, νικιέται και η τάξη του κόσμου, όπου εκφράζεται η βούληση του Θεού. Ο Μονογενής που υπάρχει πριν αρχίσουν να μετριούνται οι αιώνες, αυτός που δεν εμπίπτει στις ανθρώπινες αισθήσεις, ο ασύνθετος, ο ασώματος, περιβλήθηκε το σώμα μου που υπόκειται στην φθορά…».Τα Χριστούγεννα «Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Γεννήθηκε ο Θεός ως άνθρωπος. Οι ποιμένες ήταν οι πρώτοι αυτόπτες μάρτυρες της Ενσαρκώσεως. Είδαν, άκουσαν και έσπευσαν να καταθέσουν την μαρτυρία τους…Η Θεοτόκος και ο Ιωσήφ έκπληκτοι άκουσαν για το μήνυμα του αγγέλου και τον ύμνο της αγγελικής στρατιάς και έζησαν μαζί με τους ποιμένες την εξαίσια ουράνια οπτασία… Οι πρώτοι μάρτυρες και αγγελιοφόροι της γεννήσεως του Θεανθρώπου ήταν οι απλοί ποιμένες. Από όσα είπαν, η Θεοτόκος πρόσεξε ιδιαίτερα τα εξής: Πρώτον, ότι ο Υιός της ονομάστηκε από τους αγγέλους «Άγιος», «Υιός Θεού», «Σωτήρ», «Χριστός Κύριος», «Μέγας», «Υιός Υψίστου», «Βασιλεύς επί οίκον Ιακώβ»! Και δεύτερον, ότι τα ουράνια μηνύματα συνέπιπταν. Το περιεχόμενό τους αναφερόταν στο τρίπτυχο: Σωτηρία, Χαρά, Ειρήνη για τους ανθρώπους! Εκτός από τους ποιμένες το Θείο βρέφος θα προσκυνήσουν και τρεις μάγοι «από ανατολών».  Κατά τα χρόνια του προφήτη Μωϋσή, ο μάντης Βαλαάμ προφήτευσε για τον Μεσσία: «Βλέπω τον Μεσσία και αναγγέλλω τον ερχομό του… Μετά από χρόνια θα ανατείλει από τους απογόνους του Ιακώβ, λαμπερό αστέρι, θα παρουσιαστεί από τον Ισραηλιτικό λαό άνθρωπος λαμπρός, ένδοξος, ακατάβλητος, ο οποίος θα συντρίψει τους εχθρούς του λαού Του.»  Από τότε όλοι αναζητούσαν τον «Αστέρα», μέχρι που έφτασε η κοσμοϊστορική νύχτα της γεννήσεως.  Και τότε 1400 χρόνια μετά οι τρεις μάγοι βλέπουν τον «Αστέρα εν τη ανατολή». Βεβαιώθηκαν ότι δήλωνε την γέννηση ενός μεγάλου Βασιλιά και χωρίς δισταγμό ξεκινούν να συναντήσουν και να προσκυνήσουν το νεογέννητο Μεσσία.  Στο σημείο αυτό ίσως να δώσουμε την έννοια του όρου Μάγος.  Οι μάγοι ήταν αστρονόμοι. Στην Περσία αποτελούσαν ιδιαίτερη ιερατική τάξη και ανήκαν στην ομάδα των μορφωμένων και καλλιεργημένων ανθρώπων. Γάσπαρ, Μελχιώρ και Βαλτάσαρ ήταν σύμφωνα με χειρόγραφο του 7ου ή 8ου αιώνα μ.Χ. τα ονόματα των τριών μάγων που ταξίδεψαν στη Βηθλεέμ. Οι τρεις Μάγοι ξεκινώντας το μακρινό τους ταξίδι, πήραν μαζί τους και δώρα για να τα προσφέρουν στο νεογέννητο Χριστό.  Η προσκύνηση των μάγων όπως και τα δώρα τους, βασίζονται σε προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης.  Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Πατέρων της Εκκλησίας μας, από αιώνες προσδοκούσαν την ενανθρώπιση του Χριστού. Αλλά και τα δώρα τους χρυσός, λίβανος, σμύρνα, είχαν αλληγορική σημασία.  Ο Ι. Χρυσόστομος, θα πει ότι προσφέρουν δώρα όχι σε άνθρωπο αλλά σε Θεό.  Ο χρυσός δηλώνει το βασιλικό αξίωμα του Θεού, η σμύρνα τον εξιλαστήριο θάνατό Του και ο λίβανος την οφειλόμενη λατρεία σε Αυτόν ως Θεό.  Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας οι μάγοι προσκύνησαν το θείο Βρέφος, όχι το βράδυ της γεννήσεως, αλλά μέσα σε διάστημα δύο χρόνων.  Μετά από την πορεία των τριών μάγων, πρέπει να δούμε την πορεία της ανθρώπινης ψυχής που λαχταρά να συναντήσει τον Πλάστη και Σωτήρα Χριστό της.  Πριν την συνάντηση και την προσκύνηση η πορεία μας είναι όπως και αυτή των Μάγων: μακρά, κουραστική, επικίνδυνη και αβέβαιη.  Χαρακτηριστικές για την πορεία μας αυτή είναι και οι σκέψεις του Αγ. Ι. του Χρυσοστόμου: «Ας ακολουθήσουμε και εμείς, λέει ο Ιερός Πατήρ, τους μάγους και ας βαδίσουμε μαζί τους όσο μακρινή και αν είναι η απόσταση για να δούμε τον Χριστό.  Και αν όλοι ταράσσονται, όπως ο Ηρώδης και όλη η Ιερουσαλήμ, ας τρέξουμε στο σπίτι που βρίσκεται «το Παιδίον».  Κι αν βασιλιάδες και λαοί και σκληροί τύραννοι προσπαθούν να μας φράξουν το δρόμο, εμείς ας μην αφήσουμε να σβήσει ο ιερός πόθος μας.  Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αποκρούσουμε και να υπερνικήσουμε όλες τις απειλές και τις τιμωρίες.  Διότι και οι Μάγοι, αν δεν έβλεπαν και δεν προσκυνούσαν «το Παιδίον», δεν θα ξέφευγαν από τον κίνδυνο του Ηρώδη.  Πριν δουν «το Παιδίον» τους έζωναν κίνδυνοι, φόβοι, ταραχές.  Ύστερα όμως από την προσκύνηση, απόλαυσαν την γαλήνη και την αςφάλεια.  Δεν τους οδηγεί πια το αστέρι, αλλά έρχεται να τους βοηθήσει άγγελος του ουρανού. Άφησε λοιπόν και εσύ την ταραγμένη πόλη των Ιουδαίων, τον τύραννο Ηρώδη που διψά για αίμα, την ματαιοδοξία και φαντασία του κόσμου και πήγαινε στην Βηθλεέμ, όπου υπάρχει το σπίτι του πνευματικού ψωμιού-της πνευματικής τροφής. Ο Θεάπνευστος ευαγγελιστής Ματθαίος ιστορεί, ότι ο Κύριος Ιησούς γεννήθηκε  “εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας εν ημέραις Ηρώδου του Βασιλεώς”. Ακόμη αναφέρει ότι “ο Ηρώδης αυτός διέταξε την σφαγή όλων των νηπίων, που ήσαν στην Βηθλεέμ  και σ’ όλα τα περίχωρα και τα σύνορά της, από ηλικίας δύο ετών και κάτω”, ώστε να επιτύχει όπως ενόμιζε, την εξόντωση του “Παιδίου Ιησού”. Ποιος ήταν ο Ηρώδης, πότε έζησε, πότε βασίλευσε και πότε πέθανε, όπως και ποιος ήταν ο χαρακτήρας του, είναι ήδη γνωστό από πολλές πηγές και από την Αρχαιολογία. Ο Ηρώδης ήταν Ιδουμαίος, δηλαδή μακρινός απόγονος του Ησαύ, αδελφού του Ιακώβ. Ο Ηρώδης άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία νέος. Αλλά χάρη στη δραστηριότητά του, προωθήθηκε πολύ γρήγορα και έγινε τετράρχης της Ιουδαίας, αργότερα δε με την εύνοια του Καίσαρος Αυγούστου έλαβε το στέμμα της Ιουδαίας. Τότε, με την βοήθεια των Ρωμαίων και κατόπιν βιαίας εκστρατείας κατά του Αντιγόνου και τριμήνου πολιορκίας της Ιερουσαλήμ, έγινε Βασιλιάς με έδρα την πόλη του Δαυίδ, το 37 π.χ.. Ο βίαιος, εγωιστικός, φιλόδοξος και αδίστακτος χαρακτήρας του, δηλώθηκε πλέον σε όλη την φρικαλεότητά του! Άρχισε την βασιλεία του με την εξόντωση πολλών ανθρώπων. Θανάτωσε τη σύζυγό του Μαριάμνη και την μητέρα της Αλεξάνδρα και τους γιους του Αλέξανδρο, Αριστόβουλο και Αντίπατρο. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν κατ’  εξοχήν ανήσυχος, νευρικός, βίαιος λόγω των πολλών φόνων που διέπραξε (εκτός εκείνων τους οποίους αναφέραμε ονομαστικά, δολοφόνησε και πολλούς άλλους. Θανάτωσε ακόμη και ολόκληρες κοινότητες!) και κυρίως εξ αιτίας του φόνου της συζύγου του, την οποίαν όμως και μετά τον φόνο δεν έπαψε να αγαπά! Πέθανε σε ηλικία 70 ετών. Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος τον χαρακτηρίζει ως τον “σκληρότερο τύραννο, που ανέβη ποτέ στην εξουσία”. Αυτός είναι ο Ηρώδης επί της βασιλείας του οποίου γεννήθηκε ο Σωτήρας Χριστός και του οποίου Ηρώδου τη φοβερή εικόνα συμπληρώνει η σφαγή των νηπίων, όπως ιστορεί ο θεόπνευστος ευαγγελιστής Ματθαίος. Ορθώς λέχθηκε για το πρόσωπο του απανθρώπου Ιδουμαίου Ηρώδου ότι «επλησίασε την εξουσία ως αλεπού, εβασίλευσε ως τίγρης και απέθανε ως σκύλος»! Νέα εποχή για τον κόσμο. Με την ανατολή του ηλίου της δικαιοσύνης υποχωρούν τα σκότη της αγνωσίας, λιώνουν οι πάγοι της μισανθρωπίας και ξεχύνεται στη γη  χαρά, αγάπη, ελευθερία και δικαιοσύνη. Νέα κτίση, νέα ζωή, νέα διαθήκη εγκαινιάζει το «παιδίον Ιησούς». Ελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία του διαβόλου, θεραπεύει τα έλκη των παθών του, εμφυσά στην αμαυρωμένη εικόνα του την πνοή της ζωογόνου χάριτός Του, τον περιβάλλει ξανά με το αρχαίο κάλλος και τον ανεβάζει στους ουρανούς.  Σήμερα νιώθει και ο ουρανός υπερηφάνεια, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και δείχνει με αστέρι τον Κύριο Του. «…και ιδού ο αστήρ  ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς, έως ελθών έστη επάνω, ου ην το παιδίον. Ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα». Το αστέρι που εμφανίστηκε, όταν ο Χριστός γεννήθηκε, οδήγησε τους μάγους στην Βηθλεέμ, για να προσκυνήσουν το Θείο Βρέφος, τον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου. Τι είδους, όμως, άστρο ήταν αυτό που τους οδήγησε μακριά από την χώρα τους, στον γεννημένο Χριστό; Έγιναν διάφορες απόπειρες για να ταυτιστεί με κάποιο εξαιρετικό ουράνιο φαινόμενο και να καθοριστεί η σύμπτωσή του με αστρονομικό υπολογισμό. Η πιο περίφημε άποψη, που διατυπώθηκε ήταν αυτή του Κέπλερ (1605), ο οποίος νόμισε, ότι ήταν μια εγγύτατη σύνοδος των πλανητών, Δία και Κρόνου και του αστερισμού των Ιχθύων. Χωρίς αμφιβολία, το άστρο των Χριστουγέννων ήταν ένα ιδιαίτερο αστέρι που σημείωσε καταπληκτική εμφάνιση στην φύση. Το ότι, ήταν ένα υπερφυσικό γεγονός φαίνεται από τις ιδιότητές του. Το αστέρι εκινείτο καθώς οι μάγοι προχωρούσαν και εστέκετο κάθε φορά που εκείνοι σταματούσαν. Επιπλέον, εκεινείτο χαμηλότερα από τα άλλα αστέρια και  όταν οι μάγοι έφτασαν στο μέρος, όπου βρισκόταν ο Χριστός, χαμήλωσε και εστάθηκε επάνω στην οικία. Μάλιστα η λαμπρότητά του ήταν τόση, ώστε υπερέβαλε την λαμπρότητα όλων των άλλων. Πέρα από αυτά, εκινείτο παράδοξα. Ενώ όλοι οι αστέρες προχωρούν από την ανατολή προς την δύση, αυτό εκινείτο από το βορρά προς το νότο. Σημαντικό είναι το γεγονός, ότι το συγκεκριμένο αστέρι φαινόταν και την ημέρα, όταν όλα τα άλλα δεν φαίνονται με το φως του ήλιου. Ακόμα εμφανιζόταν και κρυβόταν. Μάλιστα καθώς οδηγούσε τους μάγους προς την Παλαιστίνη, όταν αυτοί έφτασαν στα Ιεροσόλυμα, κρύφτηκε και εμφανίστηκε ξανά όταν επρόκειτο να αναχωρήσουν. Χωρίς αμφιβολία λοιπόν, το αστέρι των Χριστουγέννων ήταν ένα υπερφυσικό γεγονός, και όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος ήταν άγγελος Κυρίου και μάλιστα κατά τον Ιωσήφ Βρυένιο ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος άλλωστε διακόνησε και υπούργησε το μέγα μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. Έκθαμβος στέκεται ο άνθρωπος μπροστά στο μέγα μυστήριο της σαρκώσεως του Υιού και Λόγου. «Παράδοξον μυστήριον οικονομείται σήμερον. Καινοτομούνται φύσεις και Θεός άνθρωπος γίνεται». Η αόρατη φύση του Θεού παίρνει ανθρώπινη μορφή. Η άπειρη ουσία τυλίσσεται μέσα στα σπάργανα. Η Βηθλεέμ δέχεται τον καθήμενον «δια παντός συν Πατρί και Πνεύματι». «Ο έχων θρόνον ουρανόν», ανακλίνεται στην φάτνη. Ο αναμάρτητος περιβάλλεται την αμαρτωλή ανθρώπινη φύση για να την αγιάςει και την επαναφέρει στην προπτωτική καθαρότητα. Δίκαια ο Ιερός Υμνογράφος αισθάνεται αμηχανία καθώς ξεκινά να υμνήσει το μέγα τούτο γεγονός: «Πώς εξείπω το μέγα μυστήριο; Ο άσαρκος σαρκούται, ο λόγος παχύνεται, ο αόρατος οράται, και ο αναφής ψηλαφάται, και ο άναρχος άρχεται, ο Υιός του Θεού, Υιός ανθρώπου γίνεται…». Η ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού δεν μνημονεύεται από την Αγία Γραφή, ούτε και από άλλα ιστορικά γεγονότα υποβοηθείται ο προσδιορισμός αυτής.  Αναφορά στη γιορτή πρώτος κάνει ο Κλήμης ο Αλεξανδρείας γράφοντας για τους οπαδούς του αιρεσιάρχου Βασιλείδη οι οποίοι καθόρισαν την 20ην Μαϊου ή την 19ην ή 20ην Απριλίου ως ημέρα γεννήσεως του Χριστού. Η μεγάλη αυτή Δεσποτική γιορτή των γενεθλίων του Κυρίου, η οποία είναι αρχαιότατη, μέχρι τον 4ον αιώνα γιορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνια στις 6 Ιανουαρίου.  Ο συνεορτασμός αυτός στηριζόταν στο Λουκά γ. 23 που λέει: «και αυτός ην ο Ιησούς ωσεί ετών τριάκοντα αρχόμενος».  Από αυτό κατέληγαν στον συμπέρασμα ότι ο Χριστός γεννήθηκε και βαπτίσθηκε την ίδια ημερομηνία. Αργότερα περίπου στα μέσα του 4ου αιώνα χωρίσθηκαν οι δύο γιορτές και ως ημέρα γεννήσεως του Χριστού υπολογίσθηκε η 25ην Δεκεμβρίου.  Αυτό έγινε μετά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Είναι γνωστό από το οδοιπορικό της Αιθερίας, ότι ο επίσκοπος Ιεροσολύμων τελούσε την μεν γιορτή της γεννήσεως στα Ιεροσόλυμα, την δε της βαπτίσεως στον Ιορδάνη. Επειδή ήταν αδύνατο την ίδια μέρα, λόγω αποστάσεως να βρίσκεται και στα δύο μέρη, παρακάλεσε με επιστολή τον Πάπα Ρώμης Ιούλιο, να ερευνήσει τα αρχεία των Ιεροσολύμων που είχε αρπάξει ο Τίτος μήπως ανακαλύψει τίποτε.  Κατά την έρευνα βρέθηκε χρονογράφημα του εβραίου ιστορικού Ιωσήπου στο οποίο αναφερόταν ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 9 του εβραϊκού μηνός Σαπέτ, που αντιστοιχεί στην 25ην Δεκεμβρίου. Έτσι από το 335 μ.Χ. άρχισε να εορτάζεται η ημέρα αυτή ως γενέθλιος του Χριστού.  Υπάρχει και άλλος τρόπος προσδιορισμού της ημέρας αυτής ως πιθανής ημερομηνίας γεννήσεως του Κυρίου.  Αυτός γίνεται με βάση την ημέρα ευαγγελισμού του Προδρόμου. Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Λουκά ο ιερέας Ζαχαρίας που ήταν εφημέριος, μπήκε στο ναό να θυμιάσει ενώ ο λαός στεκόταν έξω από το ναό.  Τότε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του ευαγγελίστηκε την γέννηση του Προδρόμου. Το γεγονός της προσφοράς θυμιάματος γινόταν μία φορά το χρόνο την ημέρα του εξιλασμού δηλαδή στις 10 του μηνός Τισρί γύρω στις 20 με 22 Σεπτεμβρίου. Η Εκκλησία μας τοποθετεί την σύλληψη του Προδρόμου στις 23 Σεπτεμβρίου.   Μετά από 6 μήνες στις 25 Μαρτίου έγινε ο Ευαγγελισμός της Παναγίας και μετά από εννέα μήνες, στις 25 Δεκεμβρίου γεννήθηκε ο Χριστός. Μυστήριο ταπεινώσεως είναι το μυστήριο της συγκαταβάσεως του Θεού. Ο δημιουργός και κτίστης των απάντων «η απαράλλακτος εικών του Πατρός, ο χαρακτήρ της αϊδιότητος αυτού», παίρνει δούλου μορφή και ως μικρό βρέφος ανακλίνεται στη φάτνη. Με τα ράκη σπαργανώνεται, εκείνος που έντυσε την κτίςη με άπειρη ωραιότητα. Τρέφεται με μητρικό γάλα, εκείνος που έθρεψε με το μάννα τον πεινασμένο ισραηλιτικό λαό. Κατοικεί μέσα στο σπήλαιο «ο έχων θρόνον ουρανόν και υποπόδιον την γην». Ο Άγιος Τιμόθεος, πρεσβύτερος της Αντιοχείας, γεμάτος δέος μπροστά στο μέγα μυστήριο της συγκαταβάσεως αναφωνεί: “Τίς μη λαλήσει; Τις μη θαυμάση την του Κυρίου συγκατάβασιν; Άνω ελεύθερος και κάτω εναπόγραφος. Άνω Υιός και κάτω δούλος. Άνω βασιλεύς και κάτω μισθωτός. Άνω πλούσιος και κάτω ενδεής. Άνω προσκυνούμενος και κάτω φορολογούμενος. Άνω θεϊκός θρόνος και κάτω αγροικικόν σπήλαιον. Άνω ο πατρώος και ακατάληπτος κόλπος και κάτω αλογοτροφείον μικρόν και φάτνιον. Τις μη θαυμάση μεγάλα άνω πράγματα και μικρά κάτω σπάργανα;». «Τι σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ότι ώφθης επί γης ως άνθρωπος δι’ ημας;» Ναι, λοιπόν, αυτό είναι τελικά το πραγματικό μήνυμα των Χριστουγέννων, ένα μήνυμα που προχωράει πέρα από τις εορταστικές διακοσμήσεις των σπιτιών και των καταστημάτων, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα ,τα δώρα και τα στολίδια: ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Ο Ανιστόρητος περνάει στην ιστορία. Ο Άχρονος εισβάλλει στο χρόνο και το ποτάμι του χρόνου που κυλούσε προς το θάνατο αντιστρέφεται και τώρα εκβάλλει στη Βασιλεία του Θεού. Ο «αχώρητος παντί» Θεός «ντύνεται»την ανθρώπινη σάρκα μέσα στα ιερά σπλάγχνα της Θεοτόκου και γίνεται πολίτης του κόσμου. Ο Θεός της αγάπης σαρκώνεται όχι για να διδάξει μερικές ξεχασμένες αλήθειες, ούτε να ευεργετήσει απλώς τον άνθρωπο, αλλά για να τον ενώσει με το Θεό. Αληθινά συγκλονιστικό το γεγονός. Η γέννηση του Χριστού όμως δεν είναι μόνο ένα γεγονός ιστορικό, το οποίο κάποτε συνέβη. Ο Χριστός γεννάται πάντα στις καρδιές των ανθρώπων με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, αρκεί αυτές να είναι έτοιμες να Τον υποδεχτούν. Και αυτή η ετοιμασία, αυτή η εύρεση του «σπηλαίου» της καρδιάς μας, στο οποίο ο Χριστός θα μπορεί να γεννάται πάντα, θα πρέπει να είναι και το κύριο έργο μας. Αυτό αποτελεί τον πραγματικό σκοπό της ζωής μας, αφού σκοπός της ζωής μας είναι τελικά η συνάντηση με τον Σαρκωθέντα, Σταυρωθέντα και Αναστάντα Θεάνθρωπο Χριστό. Υπάρχει άραγε ωραιότερος σκοπός στην ζωή του ανθρώπου, από την επιθυμία να  συναντήσει τον Χριστό; Πολλοί με πολλούς τρόπους αγωνίζονται να το κατορθώσουν και δυστυχώς αποτυγχάνουν. Ένας είναι ο δρόμος που οδηγεί στον Θεάνθρωπο, ο δρόμος της Βηθλεέμ. Ο δρόμος που φέρνει στη φάτνη της νοητής Βηθλεέμ, στην Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας. Εκεί ως βρέφος ανακλίνεται ο Υιός και Λόγος του Θεού και μεταδίδει τις θεοειδείς ακτίνες της χάριτός Του. «Διέλθωμεν δει έως Βηθλεέμ και ίδωμεν το ρήμα τούτο το γεγονός». Ο καθαγιασμός του άρτου και του οίνου  και η μεταβολή τους σε Σώμα και Αίμα Χριστού  είναι μια νέα πράξη ενανθρωπήσεως. Παίρνοντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, θα λάβουμε «φως και ειρήνη και χαρά, ζωή, τροφή και πόση, ένδυμα, περιβόλαιον, ήλιον όντως άδυτον, άστρον αειλαμπές…». Πάμε στη Βηθλεέμ για να δούμε το Θεό να παίρνει τη μορφή του πλάσματος του και να ντύνει με δόξα την ασημότητα, να μεταβάλλει την έκφραση της ύβρεως σε τρόπο έκφρασης της αρετής.  Ο Θεός μας πλησιάζει για να Τον πλησιάσουμε, μας αγάπησε για να Τον αγαπήσουμε, έγινε σαν και μας για να γίνουμε σαν κι Αυτόν, ήλθε στη γη για να πάμε στον ουρανό. Ο προαιώνιος λόγος, σύμφωνα πάντοτε με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο πήρε το σώμα μας και μας έδωσε το πνεύμα Του, ώστε δίνοντας και παίρνοντας να μας κάνει να κερδίσουμε το θησαυρό της αιώνιας ζωής.  Πήρε το σώμα μας για να μας εξαγιάσει, μας έδωσε το πνεύμα Του για να μας σώσει. «Λύτρωσιν απέστειλε Κύριος τω λαώ αυτού». Ο Χριστός γεννιέται για να μας λυτρώσει από τον ψεύτικο και υποκριτικό τρόπο ζωής. Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα μείνουμε στις ίδιες τυπικές ευχές; Θα παίξουμε και εφέτος το ρόλο των ψεύτικων πανηγυριστών; Και ύστερα θα συνεχίσουμε την ίδια ρουτίνα με τα προβλήματα και τις ανησυχίες; Θα ζήσουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό; Ας αφυπνισθούμε λοιπόν. Ο Χριστός φέρνει και πάλι μέσα στον ανισόρροπο τούτο κόσμο την ειρήνη, την αλήθεια και την αγάπη. Ας τον πλησιάσουμε για να ξαναγεννηθούμε και μεις μαζί με Αυτόν.

Πανηγυρίζει ο χριστιανικός κόσμος απ’ άκρο σε άκρο της οικουμένης την κοσμοσωτήρια γέννηση του Θεανθρώπου. Οι άγγελοι αγάλλονται στον ουρανό, οι άνθρωποι πνευματικά ευφραίνονται στη γη, σκιρτά η κτίση «τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται, Χριστού τεχθέντος εκ της Παρθένου». Μοναδική στην ιστορία του κόσμου είναι η ημέρα των Χριστουγέννων.  «Επεσκέψατο ημάς εξ’ ύψους ο Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών και οι εν σκότει και σκιά εύρομεν την αλήθειαν».